άλλος χώρος

αντιδρώντας ο καθένας με τον τρόπο του: Ο Τσέκερ, όταν αναφέρεται στον εαυτό του, μιλάει πάντα στο τρίτο πρόσωπο, σαν να μιλάει για κάποιον άλλο. Ο Ιτάι υπακούει τυφλά στις εντολές αυτών που τον δημιούργησαν- είναι προϊόν κλωνοποίησης. Και οι δύο αρνούνται να ξέρουν. Ο Κούκος, φορτωμένος τις ενοχές του ανθρώπου των δεκαετιών του 1900, αρνείται να θυμηθεί, αλλά κρατάει τις φωνές των πουλιών. Η Μπιούτυ, πάλι, ζει με την φαντασία της στον παλιό ωραίο κόσμο, που τον γνώρισε από τα απαγορευμένα βιβλία που διάβασε και τον περιγράφει με τη «χαμένη γλώσσα», γεμάτη λυρικές φραστικές εξάρσεις. « Αλλά καταρρέουν οργανικά και οδεύουν προς το θάνατο, το χάος, για να επιστρέψουν, τελικά, εκεί που ανήκουν, στη θάλασσα»

Η σκηνοθετική προσέγγιση

Για την σκηνοθετική προσέγγιση η σκηνοθέτις Ερμίνα Κυριαζή λέει και τα εξής:

«Η σκηνοθετική προσέγγιση προσβλέπει σε ένα πολύ ‘’σημερινό’’ ανέβασμα διατηρώντας και αποσαφηνίζοντας τις προθέσεις του συγγραφέα σε ό,τι αφορά τον σύγχρονο, ’’βιομηχανοποιημένο’’ άνθρωπο και τα ερωτήματα που τίθενται για αυτό που αποκαλούμε πρόοδο.

Με τη γραφή του ο Χάραλντ Μύλλερ μας προκαλεί με «έντεχνο» τρόπο να ερμηνεύσουμε τη ζωή μας μέσα από τα ίδια τα σκουπίδια μας.

Τα σκουπίδια του σπιτιού μας είναι ο καθρέφτης της έμβιας ζωής μας.

Χωρίς καθόλου διδακτισμούς το «Τότενφλος», είναι ένα σκληρό έργο που ακροβατεί μεταξύ ρεαλισμού και σουρεαλισμού, μεταξύ δράματος και μαύρης κωμωδίας που δεν αναλύει επιστημονικά την μεταπυρηνική πραγματικότητα αλλά με έξυπνο τρόπο τοποθετείται καταδεικνύοντας τη διάβρωση των πολιτιστικών αξιών. Το ζητούμενο δεν είναι για το σημερινό άνθρωπο η συναισθηματική και όχι μόνο «ενηλικίωσή» του, ακολουθώντας ένα σύστημα ανθρώπινων αξιών που ο ίδιος κάποτε όρισε, αλλά χρησιμοποιεί πια αυτές τις αξίες για δύναμη και εξουσία.

Ακριβώς ότι συμβαίνει σήμερα…

Έχοντας στα χέρια μου ένα αριστούργημα σύγχρονης γραφής, έχω σκοπό να «φωτίσω» όλες τις πτυχές, κρυμμένες και φανερές,  του έργου.

Να δώσω ζωή στις συμβολικές του προεκτάσεις και να προκαλέσω το κοινό μέσα από το γέλιο, όπως  ο συγγραφέας ορίζει, να προβληματιστεί για το που οδεύει η ανθρωπότητα.

Η μουσική και η παρουσία ενός μουσικού επί σκηνής, του Ανδρέα Κλεοβούλου χρησιμοποιώντας «πειραγμένους» ,φυσικούς ήχους προσδίδει μια ακόμα πινελιά στο ανέβασμα γιατί η πρόθεση μου είναι να πειραματιστώ όσο το δυνατό με ανακυκλώσιμα υλικά.

Από τη μελέτη μου στο έργο προέκυψε και μια ανάγκη ενός σωματοποιημένου θεάτρου, με την συνεργασία  του χορογράφου Γιώργου Δημόπουλου, για να προσθέσω στη συνολική εικόνα την ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία πέρα από τη λεκτική.

Εκφραστικά σώματα, ήχοι καθοδηγούμενοι αυτοσχεδιασμοί και πειραματισμοί θα οδηγήσουν την ομάδα στο ποθητό αποτέλεσμα».

 

Ταυτότητα Παράστασης:

Μετάφραση: Ιώ Μαρμαρινού

Σκηνοθεσία: Ερμίνα Κυριαζή

Σκηνικά/ Κοστούμια: Στέφανη Λουκά

Κατασκευή Σκηνικών: Λάμπρος Κόκκινος

Μουσική: Αντρέας Κλεοβούλου

Κίνηση: Γιώργος Δημόπουλος

Σχεδιασμός Φωτισμού: Αντρέας Χριστοδουλίδης

Παίζουν: Μικαέλλα Θεοδουλίδου. Σωτήρης Μεστάνας, Γιώργης Χριστοδούλου, Μιχάλης Χρήστου

 

Πρεμιέρα: 22 Οκτωβρίου στις 20:30

Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 20:30

Κρατήσεις: 22 348203

0001_edited.jpg